FAKTOR BUDAYA

FAKTOR BUDAYA

Mohd Salleh (1997), menyatakan bahawa budaya ialah kelakuan manusia berdasarkan kelompok-kelompok tertentu yang merangkumi dari aspek pemikiran, sikap, kepercayaan dan tindakan kebiasaan yang mengambarkan cara hidup mereka. Menurut Mok (2002), budaya merupakan apa yang terkandung dalam diri individu hasil dari pengalaman interaksi sosial dengan masyarakat sekeliling. Manakala kamus Dewan Bahasa Edisi Keempat mendefinisikan budaya sebagai cara berfikir dan kelakuan.

Muhyiddin Yassin (2010) menagtakan tanpa pemimpin yang mempunyai prestasi tinggi, pelajar tidak akan cemerlang dan kualiti sekolah akan menurun. Untuk itu, dalam membina kecemerlangan, pemimpin sekolah mestilah mengenalpasti secara spesifik cabaran yang perlu ditangani, mempunyai fokus yang jelas mengenai hasil dan prestasi yang ingin dicapai dan mengamalkan secara berterusan budaya ingin cemerlang.

Menurut Hopkins (2005), kajian-kajian menunjukkan salah satu faktor penghalang kepada pencapaian sekolah ialah budaya organisasi sekolah. Justeru, reformasi pendidikan harus memberi fokus kepada budaya terlebih dahulu sekiranya mutu pendidikan hendak ditingkatkan. Sekolah-sekolah di Malaysia mempunyai persamaan daripada segi, kurikulum, bentuk bangunan, kelayakan guru, dan prasarana. Namun yang membezakan sekolah ialah unsur budaya sekolah dan unsur inilah yang dikatakan penentu pada keberkesanan sekolah (Bolman & Deal, 1991; Huberman, 1992; Sharifah Md Nor, 2000). Memandangkan budaya dibentuk oleh warganya, maka budaya boleh berubah dan orang yang paling berpengaruh untuk mengubah dan mencorakkan budaya sekolah ialah kepemimpinan sekolah (Deal & Peterson, 1999; Sergiovanni, 2000).

Secara keseluruhan, trend pencapaian murid mengikut jenis sekolah adalah  positif kerana jurang antara jenis sekolah semakin kecil. Pada peringkat rendah, sekolah jenis kebangsaan Tamil (SJKT) masih ketinggalan berbanding sekolah jenis kebangsaan Cina (SJKC) dan sekolah kebangsaan (SK), kira-kira 4 mata peratus pada 2011. Walau bagaimanapun, jurang ini berkurangan kepada separuh dalam tempoh lima tahun yang lepas. Perbezaan prestasi antara SK dengan SJKC adalah kecil, iaitu 0.3 mata peratus pada 2011.

Sekolah swasta yang menggunakan kurikulum kebangsaan mewujudkan satu lagi jurang ekuiti kerana mempunyai skor kira-kira 6% lebih tinggi daripada sekolah awam dalam SPM. Sebahagian daripada jurang pencapaian ini mungkin disebabkan persekitaran pembelajaran yang lebih baik, sementara sebahagian besarnya disebabkan kecenderungan sekolah menerima murid yang berkemampuan dari segi ekonomi. Walaupun enrolmen di sekolah swasta yang menggunakan kurikulum kebangsaan hanya menyumbang 1% daripada jumlah murid pada masa ini, peratusan enrolmen semakin meningkat kerana peningkatan purata tahap pendapatan isi rumah.

SJKC  dilhat mempunyai pencapaian yang tinggi dalam mata pelajaran Matematik berbanding SK  dan SJKT. Data berikut menunjukkan peratus murid lulus dalam peperiksaan UPSR dari tahun 1991 hingga 2001. Sejak tahun 1991, peratus lulus di SJKC melebihi 80 peratus berbanding SK dan SJKT yang masih belum mencapai 80 peratus lulus sehingga tahun 2001.

Situasi di atas disokong oleh tesis yang dilakukan oleh Aripin Yuddin (2008) yang bertajuk Perbandingan Keputusan Ujian Pencapaian Sekolah Rendah Dan Sikap Pengajaran Guru Antara Sekolah Kebangsaan Dengan Sekolah Jenis Kebangsaan Cina: Kajian Kes Di Tawau, Sabah. Dalam tesis ini, kajian dijalankan di 10 buah di daerah Tawau dengan pembahagian lima buah SK dan lima buah SJKC. Berdasarkan hasil kajian untuk prestasi UPSR tahun 2003 bagi 10 buah sekolah rendah di Sabah bagi subjek Matematik adalah seperti berikut:

Selain kepimpinan pentadbiran, kualiti guru merupakan penentu di peringkat sekolah yang paling penting bagi keberhasilan  murid. Kajian ulung yang dijalankan di Tennessee, Amerika Syarikat pada pertengahan 1990-an menunjukkan bahawa apabila dua murid berumur lapan tahun dengan prestasi sederhana diajar oleh guru yang berbeza prestasi – seorang berprestasi tinggi, dan seorang lagi berprestasi rendah – prestasi pencapaian akademik murid tersebut berbeza sebanyak lebih daripada 50 poin persentil dalam tempoh tiga tahun. Dapatan yang sama juga diperoleh dalam kajian yang dijalankan di Dallas dan Boston (Amerika Syarikat) serta di England.

Pada 2011, Akademi Kepimpinan Pengajian Tinggi (AKEPT), Kementerian PengajianTinggi telah menjalankan kajian kualitatif  tentang pengajaran guru. Daripada pemerhatian terhadap 125 guru di 41 sekolah di seluruh Malaysia, didapati hanya 12%  daripada pengajaran disampaikan pada standard yang tinggi, iaitu mengaplikasi banyak amalan terbaik pedagogi, manakala 38% lagi mencapai standard yang memuaskan. Sebaliknya, 50% daripada pengajaran yang dicerap dalam kajian ini tidak disampaikan dengan memuaskan.

Pengajaran tidak melibatkan murid sepenuhnya apabila guru lebih bergantung pada kaedah syarahan yang pasif dalam menyampaikan kandungan mata pelajaran. Guru lebih memberikan tumpuan kepada usaha memastikan murid memahami kandungan asas mata pelajaran bagi tujuan pentaksiran sumatif daripada menerapkan kemahiran berfikir aras tinggi. Sebagai contoh, murid lebih berkemungkinan diuji keupayaan mengingati fakta (70% daripada semua pemerhatian pengajaran) berbanding menganalisis dan mentafsir data (18%), atau mensintesis maklumat (15%).

Noor Erma Binti Abu dan Leong Kwan Eu (2014) menyatakan terdapat hubungan yang jelas antara aspek pengajaran itu dengan pencapaian Matematik Tambahan murid. Dengan lain perkataan murid akan berpendapat bahawa kaedah pengajaran guru akan mempengaruhi secara langsung pencapaian matematik mereka. Kepelbagaian pengajaran guru dan kaedah pengajaran merupakan beberapa contoh yang berkaitan dengan pengaruh pengajaran guru.

            

Lim Chap Sam (2003) dalam Cultural Differences and Mathematics Learning in Malaysia menggariskan beberapa pemerhatian PdP di SJKC dan SK. Antaranya aspek penerangan konsep dan kemahiran dan aktiviti pengukuhan. Di SJKC, 64 peratus daripada proses PdP diperuntukkan untuk penerangan konsep dan kemahiran berbanding 43 peratus di SK. Kaedah pengukuhan yang digunakan di SJKC ialah pertandingan kumpulan dan menyelesaikan masalah di papan hitam. Sebahagian besar murid mengambil bahagian dan sebahagian lain menyemak jawapan yang diberikan rakan mereka. Berbeza di SK, murid diberi pengukuhan melalui latihan secara individu dan guru akan berjalan daripada satu murid ke satu murid lain.

Pengaruh minat yang tinggi terhadap mata pelajaran tertentu juga mempengaruhi tahap pencapaian pelajar. Dalam kajian yang sama Quek (2006) juga mendapati bahawa minat mempunyai pengaruh yang positif kepada pencapaian pelajar dalam mata pelajaran matematik. Ini dapat dilihat daripada kesungguhan dan usaha yang dilakukan oleh pelajar semasa mempelajari mata pelajaran matematik tersebut. Pelajar yang mempunyai minat yang tinggi akan sentiasa berusaha dan rajin meningkatkan diri. Dengan erti kata yang lain, kepuasan mereka akan hanya dapat dicapai apabila mereka mempelajari mata pelajaran matematik dan memahaminya.

Abu Bakar (1994) pula menyatakan seseorang yang berminat dalam perkara yang dipelajari lazimnya akan menunjukkan kesungguhan dan pencapaian yang tinggi. Oleh itu minat perlu ditanamkan dalam diri murid. Keseronokan belajar akan meningkatkan minat dan ia boleh dipertingkatkan lagi dengan penyertaan dan dorongan ibubapa, guru, dan rakan-rakan di dalam proses pembelajaran. 

Minat yang tinggi akan mempengaruhi sikap sesorang terhadap sesuatu. Rahil (1995) menyatakan sikap ialah sebahagian daripada personaliti  individu yang dipengaruhi oleh tingkah laku yang ada hubungan dengannya. Menurut Azrul (1988), salah satu kejayaan pelajar dalam bidang pembelajarannya ialah pembentukan sikap belajar, di mana sikap tersebut mempunyai hubungan yang erat dengan tanggungjawab untuk belajar memahami dan menyelesaikan tugasan yang diberikan guru. Seseorang murid yang bertanggungjawab terhadap pelajarannya akan sentiasa menyiapkan kerja atau tugasan yang diberi oleh guru, sentiasa hadir ke kelas, bersemangat untuk belajar dan sentiasa berusaha dalam pelajarannya (Kamaruddin, 1997).

Zainudin Abu Bakar, Meor Ibrahim Kamaruddin dan Tan May Yang (2009) dalam kajian mereka Pengaruh Sikap, Minat, Pengajaran Guru, Dan Rakan Sebaya Terhadap Pencapaian Matematik Pelajar mendapati terdapat hubungan yang signifikan antara minat dan sikap dengan pencapaian murid dalam mata pelajaran matematik. Ini menunjukkan bahawa sekiranya minat dan sikap murid terhadap matematik adalah tinggi maka pencapaian mereka juga akan tinggi. Begitu juga sebaliknya jika sikap murid terhadap matematik rendah maka pencapaian mereka dalam mata pelajaran tersebut juga akan rendah.

Kajian oleh Zulhaimy Ismail (2010) mendapati terdapat perbezaan sikap yang ketara antara pelajar SMK berdasarkan bangsa. Hasil kajian mendapati pelajar Cina dan India lebih bersikap positif berbanding dengan pelajar Melayu dan lain-lain bangsa. Chiam Keng Heng berkata kecerdasan otak (IQ) pelajar Melayu setara dengan pelajar bangsa lain, namun mereka kurang cemerlang kerana sikap. Sikap yang akan membezakan pencapaian antara murid.